Elsa Hildegarda von Freytag-Loringhoven

Elsa Hildegarda von Freytag-Loringhoven urodziła się 12 lipca 1874 roku w Świnoujściu (w ówczesnych Niemczech) jako córka Adolfa Plötza i Idy Marie Kleist. Do młodości kształtowała się na tancerkę i studiowała sztukę w Dachau, niedaleko Monachium, co wpłynęło na jej późniejszą awangardową wrażliwość. W 1901 roku wyszła za mąż za architekta Augusta Endella; para prowadziła otwarty związek. W 1902 roku Elsa związała się z przyjacielem męża – Feliksem Grevem, znanym później jako Frederick Philip Grove. Po wspólnej podróży do Palermo małżeństwo Endellów rozpadło się, a rozwód orzeczono w 1906 roku. Elsa poślubiła Greve w Berlinie w 1907 roku.

W 1909 roku Greve popadł w poważne kłopoty finansowe, a Elsa zaaranżowała jego samobójstwo; pod koniec lipca 1909 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, a ona do niego dołączyła w lipcu 1910 roku. Małżonkowie zamieszkali w Sparcie, Kentucky, niedaleko Cincinnati, gdzie prowadzili małą farmę. W 1911 Greve opuścił farmę i udał się na Zachód. Elsa, aby się utrzymać, pracowała jako modelka dla artystów w Cincinnati, a następnie przeniosła się na Wschód. W listopadzie 1913 roku, już w Nowym Jorku, poślubiła trzeciego męża – niemieckiego barona Leopolda von Freytag-Loringhovena. W Nowym Jorku zyskała reputację dadaistycznej baronessy i była pionierką poezji dźwiękowej, wykorzystując znak Interpunkcyjny i techniki portmanteau.

W 1923 roku Elsa wróciła do Berlina, a następnie przeniosła się do Paryża. Zmarła 14 grudnia 1927 roku w swoim mieszkaniu w wyniku uduszenia gazem; okoliczności śmierci pozostają niejasne. W 1943 roku jej prace znalazły się na wystawie Guggenheima Exhibition by 31 Women w Nowym Jorku. W Nowym Jorku utrzymywała się z pracy w fabryce papierosów lub jako modelka dla artystów, takich jak Louis Bouché, George Biddle, Man Ray czy Theresa Bernstein. Jej poezja ukazała się na łamach The Little Review od 1918 roku, a po latach stała się tematem licznych opracowań i publikacji, m.in. w zbiorze Body Sweats (2011).

Jej twórczość obejmowała kolaże, asamblaże i rzeźby z części AGD, rur hydraulicznych oraz odpadów ulicznych. Była także ikoną performansu i aktywizmu, przerzucając granice między życiem a sztuką, a jej ciała używano jako medium artystycznego. W 1943 roku jej prace zostały zaprezentowane na wystawie Guggenheima, a w 2011 roku ukazało się zbiorowe wydanie Body Sweats: The Uncensored Writings of Elsa von Freytag-Loringhoven. Zbiory jej rękopisów i korespondencji znajdują się w archiwach Uniwersytetu Maryland, które prowadzą obszerne archiwum cyfrowe jej dzieł.